خودرو خارجی
لقبهای خاص برخی رانندگان فرمول یک - بخش دوم
میکا هاکینن، مانند هموطنش رایکونن، در طول سالهای حضورش در فرمول یک، مرد کم حرفی بود. او که ظاهراً پشت فرمان آرام و قرار نداشت، میل بی وقفهای به رانندگی با تمام قوا داشت که از همان لحظه اول نشستن در ماشین مسابقهای آشکار بود. هاکینن که توسط یک فنلاندی دیگر به نام ککه روزبرگ راهنمایی میشد، یکی از بزرگترین رقبای مایکل شوماخر بود و در سالهای ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ دو عنوان قهرمانی را از آن خود کرد. آرامش و در عین حال تمرکز او در ماشین، و همچنین سرعت فوقالعادهاش، به او کمک کرد تا ۲۰ گرندپری را ببرد و لقب فنلاندی پرنده (The Flying Finn) را به دست آورد.
به گزارش خط مخصوص، نایجل منسل با شور و اشتیاق خالص خود در پیست، به سرعت خود را در بین هواداران محبوب کرد، که این شور و اشتیاق با پیوستن او به فراری در سال ۱۹۸۹ افزایش یافت. او اولین حضور خود در این تیم افسانهای را با پیروزی در برزیل آغاز کرد و همچنان به راندن ماشین خود تا نهایت توان ادامه داد، که با یک حمله نفسگیر از رتبه دوازدهم تا پیروزی در هانگا رورینگ نشان داده شد. شجاعت خالص این راننده بریتانیایی توسط تیفوسی های ایتالیایی که قهرمان تازه کشف شده خود را ایل لئون یا شیر (The Lion) لقب داده بودند، مورد تحسین قرار گرفت.
در حالی که آلن پروست بدون شک استعداد خامی داشت، این رویکرد منطقی و ذهنی او در مسابقه بود که او را به چنین نیرویی تبدیل کرد که قابل محاسبه بود. او برای مقابله با آیرتون سنا در طول رقابت شدیدشان، به آن قدرت فکری نیاز داشت و موضعی روشمند اتخاذ کرد که منجر به چهار قهرمانی دررانندگان و لقب قابل احترام پروفسور (The Professor) شد.
نیکی لائودا یکی دیگر از رانندگان مسابقهای بسیار تحسینشده بود اما لقب او یعنی موش (The Rat) به خوبی این موضوع را نشان نمیدهد. این راننده اتریشی که در ابتدا به دلیل دندانهایش شبیه موش شناخته میشد، بعدها با مشتقاتی مانند شاه موش (King Rat) و سوپر موش (Super Rat) نیز شناخته شد!
گراهام هیل با سبیل کوتاه و لحن گفتار مختصرش، تجسم کاملی از یک جنتلمن مسابقهای دهه ۱۹۶۰ بود و او را به کاندیدای ایدهآلی برای تاجگذاری به عنوان آقای موناکو (Mr Monaco) تبدیل میکرد. اما فقط تصویر او جذاب نبود بلکه پس از شش سال تلاش، او در سال ۱۹۶۳ بر روی بالاترین پله موناکو ایستاد و چهار پیروزی دیگر در این پیست خیابانی نمادین در سالهای ۱۹۶۴، ۱۹۶۵، ۱۹۶۸ و ۱۹۶۹ کسب کرد. سنا در نهایت رکورد هیل را شکست اما این راننده بریتانیایی همچنان آقای موناکو اصلی باقی میماند!
خوان مانوئل فانجیو که هنوز هم یکی از بزرگترین اسطورههای این ورزش است، به حق توسط یکی از بزرگترین طرفدارانش، استرلینگ ماس، که اتفاقاً همتیمی او نیز بود، استاد (El Maestro) لقب گرفته بود. این راننده آرژانتینی با پنج عنوان قهرمانی رانندگان و سابقهای درخشان – از جمله ۴۸ بار حضور در خط اول در ۵۱ گرندپری خود – قطعاً استاد کار خود بود که در فصلهای اولیه فرمول یک شکوفا شد.
نظرات
در حال بارگذاری نظرات...